شب همه شب

امروز نيمه شعبان

2008-08-17T06:18:00.000-07:00

خيلي مي‌گذرد از اينكه در دفترچه خاطرات اينترنتي خود كاغذي سياه نكرده ام. دلم برايم كمي تنگ شده بود. وقتي نوشته‌هاي پيشينش را مي‌خوانم لذت مي‌برم. دست به قلم خويش را دوست دارم. آن روزها جور ديگري فكر مي‌كردم،‌جور ديگري حرف مي‌زدم،‌جور ديگري بودم... انگار هدفم با امروز بسيار فرق داشت. امروز گمشده نيستم تنها نيستم، برده نيستم،‌مي‌دوم،‌نمي‌خزم، فرياد مي‌زنم، التماس نمي‌كنم. ايستاده‌ام در چاه نيستم. فقط خواستم بگويم من هستم. هنوز زنده‌ام و زندگي زيباست. بايد خدا را در خانه آورد. نه خدا در همه خانه ها هست! بايد خدا را ديد. بايد لمسش كرد بايد بوييدش، بايد احساسش كرد... آن موقع آرامش را احساس مي‌كني، امنيت را مي‌فهمي و زيبايي را درك مي‌كني.
به خانه‌اي كه سالها پيش در آن بودم باز هم رسيدن به خانه ‌اي حرف آن با خدا بودن است و ايمان داشتن. ايمان به حق، ايمان به حقيقت، ايمان به معنويت،‌ايمان به همه‌ي چيزهايي كه نمي‌بينيم و درك نمي‌كنيم. بايد يك نفس عميق كشيد ،‌زشتي ها را از درون بيرون ريخت،‌فكر را از بدي پاك كرد.. يك نفس عميق ديگر... خدا را احساس كردي؟؟؟

پي نوشت:‌راستي من يه سايت دانلود نوحه مداحي مولودي كتاب راه انداختم خواستم لينكش اينجا باشه
www.TakDid.Com
بزرگترين مركز دانلود نوحه مداحي مولودي سخنراني و كتاب
ياعلي موفق باشيد

www.takdid.com Help Gaza

2008-03-05T08:41:00.000-08:00

this site is shouting HELP GAZA STRING PEOPLE
if you like freedom for every one visid the site and link to the site

www.takdid.com
help gaza

دستان سرنوشت

2008-02-07T10:27:00.000-08:00

دستان سرنوشت زیادی مهربان شده اند
آنقدر مهربان که نیسم بهاری صبح عید نوروز هم به آن لطافت نمی نوازد.
دستانش را بر سرم کشیده و امتحانم می کند، می خواهد ببیند چقدر آرزوهایم را دوست دارم. آرزوهایم را برآورده می کند تا ببینم و بفهمم آیا چیزهایی که یک عمر دنبالشان می دویدم واقعاً ارزشش را داشته یا نه؟؟!!
تو هم بیاندیش! به آرزوهایت، به هدفهایت به زندگی ات به اینکه چرا با زندگی می جنگی و دست و پنجه نرم می کنی؟
لحظه فکر کن که به هدفت رسیده ای، فکر کن چند روزی است به تمام اهدافت رسیده ای ... آیا این همان چیزی است که تو می خواهی و دیگر هیچ؟؟؟؟ خوب فکر کن...

هه! هه!

2007-08-05T12:36:00.000-07:00

چیم وقتی روی تختش دراز کشیده و بود سقف رو نگاه می کرد پشت تلفن گفت: دارم ازدواج می کنم. کیم لبخند مسخره زد و انگار نه انگار چیز خاصی شنیده: عجب. چیم: آره دارم میرم قاطی مرغ و خروسا. کیم: مبارکه به سلامتی! حالا طرف کی هست. چیم یکم صداشو صاف کرد و گفت: یکی از همکارامه. پسر خوبیه. 5 ماهی میشه همدیگرو می شناسیم. درآمدشم خوبه. کیم: آهام. حالا اسم بچه تونو چی می زارین؟ چیم با خنده گفت: امیرعلی. یکم با هم راجع به 2 3 هفته پیش و جریان خاستگاری و این جور چیزا حرف زدن، کیم نمی خواست زیاد بحث جدی و خشک بشه. نمی دونم کیم چی پرسید که چیم گفت: من همه چیزو بهش گفتم توهم باید با کسی که ازدواج می کنی صادق باشی. بهش گفتم با چند نفر بودم و چی کار کردم و چجوری کردم و از این حرفا.
کیم با نیشخند گفت: اِ . خوب به ما هم بگو. چیم موزیانه گفت: نه!
چیم گفت: ببین به نظر من آدم غیر از شوهرش باید یه معشوقه داشته باشه! ولی فکر نکن اون معشوقه تویی. کیم مثل همیشه حرفشو به تمسخر گرفت و گفت: آره. چیم گفت: حالا تا یار زندگیمو انتخاب نکردم یه برنامه بریز. کیم یکم فکر کرد و گفت: پنج شنبه می تونی مرخصی بگیری؟ می خوایم زیادی خوش بگذرونیم. چیم خوشحال شد و طبق معمول یه قول الکی داد.
بعد از اینکه هردو تاشون تلفن قطع کردن. یه نگاه به لیست موبایلشون انداختن ببینن کسی رو فراموش نکردن! چیم: آها! داشت یادم می رفت باید یه زنگ به گیم بزنم، از صبح منتظر منه.

یک عادت فراگیر

2007-08-01T12:16:00.000-07:00

می خواهم از حقایق زندگی بنویسم.کمی سخت است... می نویسم. مایلی از عشق بنویسم؟
می خواهم بدانی عشق چیزی نیست.
این ارضای نیازهای درونی ماست که تبدیل به عادت می شود
و عادت است که منجر به علاقه می شود. علاقه رشد می کند و تبدیل به حسی به نام دوست داشتن می شود.
و وقتی این عادت بزرگ و بزرگتر می شود، دوست داشتن تبدیل به چیزی به نام عشق می شود.ترک عادت موجب مرض است. و یار چیزی جز یک عادت دیرینه نیست.
فراموش کردن عادات نیز سخت است ولی گذر زمان آنچنان آسانش می کند که تو نیز با این همه بار عشق و محبت عادتت را تا فراموشی بدرقه می کنی.
بگذار با فریاد امشبم عشق را به گوشه ای برانم. بگذار بفهمانمش که چیزی جز عادت من و تو و این همه مردم ساده لو نیست. بگذار پایمالش کنم. بگذار عادت بدتان را ترک دهم. بگذار عشق را خانه نشین کنم.

زندگی چیست؟؟؟

2007-07-23T12:15:00.000-07:00

پرسیدی «زندگی چیست؟»! بگذار راحتت کنم. بگذار زندگی و جوانی را برایتان خوب تعریف کنم. آنقدر روشن که لحظه، لحظه زندگی تان مثل روز پیش رویتان ظهور کند.
زندگی تولد است ؛
جیغ مادر.
گریه.
اضطراب.
دعا.
لبخند.
نفسی راحت.
زندگی سختی دوران رشد بچه هاست؛
بی خوابی.
اضطراب.
غم.
اندوه.
و کودک که هیچ وظیفه ای جز لبخند ندارد. برای همین است که می خواهیم کودک شویم.
زندگی کشمکش دوران بلوغ است؛
چند هنجاری شدن.
احساس بزرگ شدن.
حرف های گنده زدن.
حرف های گند زدن.
به چیزهای جدید فکر کردن.

بی خیال؛ حوصله ندارم. زندگی هیچ کدام از این ها نیست.
زندگی این شب ها
خیلی چیز مزخرفی شده
زندگی فقط، نگاه شده
نگاهی هرزه
زندگی فقط، فکر شده

فکری پلید
از همه طلب کاریم
زندگی طلبی است ،که ارث پدری ماست
زندگی یعنی زن
زن و بندگی

شاید هم زن و زندگی
....زندگی اسارت دل های ماست
زندگی سکس است.
زندگی شهوتی است که انگار پایان ندارد
شهوت پول، شهوت سکس، شهوت شهرت، شهوت غرور، شهوت حسادت، شهوت حرص، شهوت بی خدایی، شهوت آزادی، شهوت بی خیالی، و هزاران شهوت بی پایان.
زندگی رقص است، رقص با ناکامی از سکس. زندگی عشق است، عشق نافرجام. زندگی عشق های توخالیست، خوب می فهمم. عشق چیست؟ عروج شهوت قلبی.
من نیسم! آقا نمی خواهم. نیستم. من این زندگی را دوست ندارم.
برای من پِیک نریز؛مشروب نمی خورم.
می خواهم کار دیگر کنم. شما زندگی تان را بکنید. شما سرتان به کار خویش باشد.برادر فقط چراغم را بیاور.
شما سوی خود ما هم سوی خویش.
زندگی کنید رفقا.

***

پشت وانت نیسان نشسته بود.جوان؛ با ریشی تقریباً جا افتاده. سیگار تعارفش کردم، گفت سیگاری نیستم.

خوب حرف می زد. یکی از حرفهایش را خوب فهمیدم. درس خوبی بود.

گفت:

داداش آدم باید شاد باشه! عاشقم باشه ها؛ ولی نه اینکه خودشو بزنه به موش مردگی و بگه آی بیا سر قبر من. نه!!

گفت:

عاشق باش. اگه باختی بکش کنار. مثل مرد بکش کنار. گریه که کار مرد نیست. چرا گریه کن ولی نه جلوی دختر، دخترو پررو نکن.

شاد باش، زندگی کن.عاشقم باش. ولی نه از اون عاشقای درب و داغون که زرتشون در رفته و یه گوشه نشستن می نالن.اگه غمارو باختی مثل مرد بکش کنار.

کاوه آهنگر هم؟!

2007-07-19T04:36:00.000-07:00

کشیشها ، عمامه به سر
موعظه می کنند
کلیسا بود یا مسجد ؟
شاید هم کعبه ای پر از بت
ابوسفیان هنوز فروشنده الماسهای هبل است
و انقلابیون
به گه خوردن افتاده اند
آنها عکس هیچ کس را بزرگ نخواهند کشید
حتی پیر مغان
تاکسی ها زمزمه می کنند
گرانی ، فقر ، فحشا
بر پدرت لعنت
دست بردار از ما
و یکهو خاموش می شوند
"کاش یک بی ناموس به کشور حمله کند"
ناسیونالیستها می گویند
قرون وسطی
دوران رنسانس
شاید هم عصر حجر
چه فرقی می کند
بوی تعفن همه جا پر شده است
مسیحی می شوی یا دارت بزنیم
مسلمانی یا بودی؟
شیعه شناسنامه ای
مسلمان هستی یا دارت بزنیم
پاپ می آید
آخوند می رود
اینجا خیابان است
عبور و مرور آزاد
حتی اگر تاریخ هزار بار تکرار شود
تاکسی ها زمزمه می کنند
اینبار روبروی شاه
بلند
بر پدرت صلوات !
بی پدر من بودم انگار
صدای اذان می آید
و ناقوس کلیسا
کاش هیچ کس اصوات مقدس را نمی فروخت
الو سلام
مسیح یا محمد لطفا
شماره باز هم عوضی است
یکبار دیگر باید خواند

(شاعر: فرزانه حسنی)

***

چقدر سکوت کاوه، برخیز و درفش خویش بردار. اینجا دیگر ایران نیست برخیز. چادر مادران خاکیست برخیز. کاوه منتظر مرگ آخرین فرزندت مشو برخیز. کاوه اینجا به جرم سکوت تازیانه می زنند و به جرم فریاد می کشند. اینجا هوا سرد نیست، اینجا هوا سیاه سرفه نگرفته؛ اینجا اصلاً هوایی نیست. اینان مردم را چون بزان و گوسفندان می بینند. اینان حرمت ایران را شکسته اند. اینان به ایران به چشم شهوت می نگرند. اینان برای من و تو خیال ها بافته اند. کاوه برخیز که دستان ما می لرزد. کاوه برخیز من ایستاده ام. کاوه برخیز که دیگر مجال نیست. کاوه دیگر به خوردن مغزها راضی نی اند. کاوه شاید توهم ...

کاوه برخیز وگرنه حرمت تو هم لکه دار می شود.

و کاوه وای به روزی که بگندد نمک، برخیز تا نگویند...

برخیز

زیبایی لبخند را باور کن

2007-07-14T08:59:00.000-07:00

می خواهم شعری بنویسم. نه از آن شعرها ه با کاغذ و قلم و احساس می نویسند. می خواهم شعری جاودانه بنویسم؛ جاودانه تر از...
اصلاً ولش کن!
داشتم فکر می کردم. به آدم های خوب دور و برمان؛ به مهربانی هایشان که بی غرض یا باغرض نثارمان می کنند. به زیبایی صبحی که چشمانت از بی خوابی می سوزد. به حوض خانه مادر بزرگم هم رسیدم. به صبح هایی که با سیبی خوش عطر ناشتا را باز می کردیم. به روزهای خوب کودکی ات کمی فکر کن. ببین صدای معلم کلاس اولت را می شنوی؟ خاطرات شیطنت های دوره راهنمایی را چطور؟ آدم ها را می بینی که بزرگ و بزرگتر شده اند؛ خیلی هاشان دیگر دندان هم ندارند. بعضی هم رفته اند برای همیشه رفته اند. قدر اینها که مانده اند را باید دانست. زندگی که خیال نیست.
زندگی که پرواز نیست. زندگی واقعیتی است سخت لطیف. واقعیتی است که باید کنارش بنشینی و لبخندش بزنی. زندگی من و تو همین است که می بینی؛ قرار نیست معجزه ای اتفاق بیافتد. قرار نیست اسبی سفید از آسمان بریمان پیغام آزادی بیاورد. زندگی همین است که می بینی. نازنین زندگی تلخ نیست. زندگی یک خاطره است. زندگی یک درس است. نازنین زندگی آبی زلال است. زندگی در گل رزی سپید خلاصه می شود. در نقاشی های جوانک خوش ذوق زندگی پنهان است.زندگی لبخندی بیش نیست. لبخندی از سر اعتماد به خود؛ از سر دوستی با خود. زندگی دوست ماست اگر کنار درد و دلهایش بنشینیم. به حرفهایش گوش دهیم. درکش کنیم.
نوشتم برای لبخندی؛ ازیک قلب نازک و صدایی که سالی است عوض شده. نوشتم حتی برای یک لبخند.

با سكوتم؛ منتظر ...

2007-06-25T02:22:00.000-07:00

از دوست داشتن مي‌نويسند
من؛ فرياد مي‌زنم دوستت دارم
از برايت شاعر مي‌شوند
من؛ با تار گيسويت تار مي‌زنم
از دوريت شب را بي‌خواب مي‌شوند
من؛ با خيالت عمري در خواب مي‌شوم
گوش‌ها از صداي‌ ناله‌ عشاق‌ تو پر مي‌شود
با سكوتم؛ تشنه نغمه‌اي از نغمه‌هاي آسماني مي‌شوم

در راه زندگی

2007-05-25T12:14:00.000-07:00

آرام قدم می زد. وقار یک مرد را در سینه داشت. به راه پیشرو می اندیشید. دست راستش به تیغ گلی زخمی شد. انگار اتفاقی نیافتاده است. آرام و باوقار قدم برمی داشت. پای راستش را زالویی می مکید. بدون اینکه خم شود. پایش را بلند کرد و با دست مخالف زالو را جدا کرد. آرام و با وقار قدم برمی داشت. زیر پایش خالی شد. پای چپش درون چاله ای فرو رفت. به سختی پایش را بیرون کشید. آرام و باوقار قدم برمی داشت. طوفان سختی گرفت. بینایی ای مرد را گرفته بود. چشمانش را بست. محکم ایستاد. طوفان کوچک و کوچک تر شد. دور و دورتر شد. آرام و با وقار قدم برمی داشت. چاه بلندی است. مرد درون تله افتاده است. وقت خوبی برای استراحت بود. اما او ایستاد. به روشنی بالای چاه خیره شد و جسمش را آزاد کرد. آرام و خسته قدم برمی داشت.. از شهر کنار شهر که گذشت محکم به زیر پایش می زدند. سخت بر زمینش می زدند. آرام و باوقار قدم برمی داشت. قلبش زیر هجوم نور ماه سنگ شد. آرام و خسته قدم برمی داشت. دیگر خیالش هم خسته بود. ایستاد. با پوزخندی به او خیره شدند. چشمانش روی خط افق خیره ماند. نفس عمیقی کشید و به سوی هدفش دوید.

گمشدگان

2007-05-18T09:55:00.000-07:00

چند روزی است به این فکر می کنم چرا اکثر آدمهایی که می شناسم راه زندگی را گم کرده اند. هدف زندگی را هرروز تغییر می دهند. به روش آزمون و خطا زندگی می کنند. مارکسیستها، لیبرالیستها، فمنیستها، سکولاریستها، ملیتاریستها، پاپیولیستها الخ. همشان یک طرفه یا حد اکثر از دو سه بعد زندگی را نگاه می کنند. از دید روانشناسی، جامعه شناسی، سیاسی، فیزیکی، متافیزیکی... یعنی فقط یک بعد از این موجود هزارتوی هستی را مورد نقد بررسی قرار می دهند. هرکدام انسان را چیزی که ذهن کم وسعتشان تصور می کند تعریف می کنند.
همه آنها انسان را در چارچوب دید خود بررسی می کنند و آن را به تمام هستی بسط می دهند. جامعه شناسان در فلسفه وارد می شوند. فیلسوفان در سیاست. سیاسیون در بحثهای مذهبی. مذهبیون در ورزش. درست است که تمام این مسائل به هم گره خورده است اما نظر هر کس فقط در مسائل مورد تخصصش قابل تأمل و احترام نظری و عملی است.
می خواستم این را بپرسم که چرا این روزها جمله ای وحشتناک را به کرات از اطرافیانمان می شنویم که می گویند: "از همه چی خسته شدم" ؛ حالم از همه کس و همه چیز بهم می خوره"
من لقب گمشدگان را برایشان برازنده می دانم. بدون یک تکیه گاه محکم و دائمی حقارت انسان مفتضحانه آشکار می شود. انسان محتاج است. محتاج تکیه گاهی که تمام ابعاد وجودیش- نه فقط یک یا چند بعد آن- بر آن استوار باشد.
فکر می کنم متوجه منظورم شده باشید که از خدا حرف می زنم. از خالق. از کسی که زیباست و زیباییها را دوست دارد.
اینها صرفاً عقاید تجربی بنده بود و تجربه و گذشت زمان است که خیلی از مسائل را ثابت می کند.

دیشب؛که دلتنگ برادرم شدم

2007-05-14T07:01:00.000-07:00

حرفهایی را می شنوم که تا دیروز کسی جرأت گفتنشان را نداشت. حرفهایی که آزارم نمی دهند. حرفهایت آزار دهنده نیست. این فکر توست، طرز فکرت است که اشتباه می کند.
چند وقتی می شود که با کسی حرفی نزده ام. شاید 4 یا 5 ماه.آنقدر سکوت؛ که وقتی چیزی می گفتم صدایم برایم تازگی داشت. می دانی دیشب آری همین دیشب بود، چه شنیدم، حرفی که لبخند خشک شده ام را تحریک کرد. لبخندی که جز لب خند چیز دیگری نیست.
کسی که تا چندی پیش کسی سکوتش را ندیده بود، چند ماهی است سکوت کرده. کسی که تا دیروز عاشق شلوغی های دور و برش بود، عاشق خلوت خویش بود. خلوتی که پرهیاهوترین شهرها هم نمی توانست خوابش را برهم بزند. اما چرا؟؟؟ چرا سکوت؟
وقتی گفتم دیگر آدمها حوصله ام را سر می برند. مثل بقیه شما دروغ نگفتم. بریدم از هر تعلقی جز...
آنقدر در خود فرو رفتم که اجازه شنیدن و گفتنی با کسی را به خود ندادم. آنقدر که حرف زدن های روزمره را فراموش کردم. چه رسد به شلوغی گذشته خویش.
تمام این مدت فقط خوشحال بودم چون فکر می کردم کسی حرفهای مرا می فهمد. هیچ کس و هیچ چیز برایم پشیزی ارزش نداشت. وقتی می گویم ارزش نداشت واقعاً ارزش نداشت. در حرفهایم تعارفی در کار نیست.
فکر می کرد وقتی با خودم، در خلوتم، سخن می گویم؛ تو می شنوی. نه فقط شنیدن. فکر می کردم تو می فهمی.
مرا باش که می انگاشتم تو از نگاهم رازم را می خوانی.
چه اشتباه بچه گانه ای. آری،اشتباه پسرکی 14 ساله. دیشب فهمیدم؛ تو نه از نگاه من چیزی می فهمی. نه از حرفهایم. فهمیدم قرار نیست کسی مرا بفهمد، فهمیدم باید ماسکم را بردارم و لبخند همیشگی ام که کنار اتاق چند وجبی خاک گرفته را بردارم و به شهر بروم. آنگاه همه مرا می فهمند. همه.
و من هنوز از نگاهت می خوانم. از صدایت حرفهای دلت را می شنوم. از حرکت لبانت حرفهای نگفته ات را به بلندی تمام صداها می شنوم. من می شنوم.
تصمیم گرفتم به شهر برگردم. سکوتم را بشکنم. حرفهای روزمره شما را دوباره به خاطر بسپارم. به امید آنکه...

شاید و نمی دانمی، در کار نیست!!! می دانم. زندگی این نیست.

2007-05-13T09:18:00.000-07:00

شاید حضورش هیچ باشد
نه معنای عشق، نه مفهوم وصل
نه تعهد، نه تعلق
نه حتی تثبیت یک مالکیت قانونی
اما ....
حضوریست زیبا
به زیبایی یادها و خاطره ها
به قشنگی احساس ها
حس عشق و دلدادگی
حس تعلق و وابستگی
حتی حس مالکیت
ماالکیت ملکی به وسعت دل و به گستردگی احساس

(شاعرش خاطرم نیست)

***

می دانی؛ زندگی شعر نیست، فقط با شعر زیبا می شود. زندگی عشق نیست، فقط با عشق تازگی می گیرد. زندگی خیال نیست، با خیال حقیقت های به ظاهر تلخ را به فراموشی می سپاریم. زندگی حقیقتی بیش نیست. زندگی در چند تصمیم کوچک خلاصه می شود. زندگی زیبایی نیست. زندگی پرواز نیست. زندگی مستی و مشروب نیست. زندگی روشن کردن یک سیگار زیر نم نم باران نیست. زندگی راست گویی و دروغ گویی هم نیست. زندگی سادگی است. سادگی اش زیباست. سادگی زندگی است که تنفس را راحت می کند. خیالت را ناخودآگاه پرواز می دهد. آرامش و سادگی و بی آلایشی است که نگاه سنگین مردم را آنقدر سبک و کوچک می کند که دیگر احساسش نمی کنی. سادگی، سادگی ظاهر و باطن. سادگی فکر و ذهن و حرف و عقیده. سادگی در عین استواری. سادگی زیباست چون آلایش و آرایشی ندارد. چون همانگونه که هست دیده می شود. چون تنها چیزی است که خودش مانده و رنگ عوض نکرده. سادگی را دوست دارم. سادگی، سکوتی است بدون فریادهای مزاحم. سکوتی است با آرامش یک دشت تا انتها سبز.

گم کرده ره

2007-05-10T00:00:00.000-07:00

ساعت 10 شب؛ رادیو روشن میشه؛ مردی میان سال با صدایی شکسته و خسته:

"آنها ابتدا به دنبال هوای خویش می روند. آنها ابتدا خدای خویش را فراموش می کنند و آنقدر در هوای خویش غرق می شوند که خود را نیز گمشده می یابند. نمی دانند از کجایند و به کجا باید بروند. اما خدا هنوز فراموششان نکرده."

جایی خوندم که می گفت: اگر آنهایی که از خدا روی گردان شدند و خدا را فراموش کرده اند؛ بدانند که خداوند چقدر مشتاق بازگشت آنان است و آنان را دوست دارد،از حیرت در دم جان می دهند.

چند دقیقه بعد دوباره صدای رادیو بیشتر شد: گفت بت پرستی فقط در زمان جاهلیت نبوده، فقط اونا نبودن که وقتی گرسنه می شدن بت هایی که از خرما درست شده بود می خوردن. می گفت الان هم بت پرست زیاد داریم. آدم هایی که خودشونو می پرستن...

به فکر فرو رفتم آخرش گفت امیدوارم حرفای من طوری نشه که الان کمی به فکر وادارتون کنه و چند دقیقه بعد فراموش بشه.

آری؛ ای همیشه برنده! اینجا بازنده ایست که همیشه بازنده است

2007-05-04T11:22:00.001-07:00

بازنده همیشه بازنده است
ممکن نیست بازنده حتی یکبار هم در زندگی خاطره ای از یک برد را درذهن داشته باشد.
بازنده همیشه بازنده است.
همیشه بازنده است حتی اگر جسور ترین غمارباز دوره خویش باشد.
بازنده همیشه بازنده است.
چون نه چشمانش دیگر سوی دیدن دارد و نه دستانش قدرت لمس.
چشمهایش کم فروغ شده و دستانش زمخت
کوله بارش پراز تمام چیزهایی که نباید باشد.
دستانش هم همینطور.
همه چیزش پر از خالی های سنگین است.
بازنده همیشه دیر می رسد، بازنده همیشه زود می رود
بازنده بازنده است حتی اگر دستانش را بگیرند و او را سوی موفقیت هول بدهند
بازنده می بازد چون نفرین شده است
بازنده می بازد چون قرار نبوده هست شود.
بازنده بازنده است چون خدا را مجبور به آفرینشش کردند.
بازنده بازنده است چون فکری برای مخمصه ی او نشده است و هنوز واکسن دردش کشف نشده.
بازنده بازنده است چون اصلاً نمی داند بردن چیست. بازنده تابحال طعم بردن را نچشیده.
بازنده می بازد و به باختن عادت دارد و به از زندگی بیزار است.
بازنده قرار نیست بماند یا بیاید. بازنده فقط باید برود. بازنده بازنده است چون باید برود و دور شود. باید از یک دنیای آرام بگریزد و به دنیای پر هیاهویی پناه ببرد، جایی که کسی وقتی و فرصتی برای فکر کردن به یک زندگی آرام را ندارد. بازنده آنجا می تواند خودش را کاملاٌ گم کند، گرچه همین حالا هم گمشده ای بیش نیست.
فرق او با دیگر گمشده ها این است که هر گمشده ای روزی پیدا بوده و قبل از گم شدن هویتی مشخص داشته. اما بازنده از همان ابتدا گم شده بود. از همان ابتدا بازنده ای گم شده و غریبه بود.
از همان ابتدا مسافری غریبه بود. از همان ابتدا بازیچه ای حقیر بود.
بازنده بازنده است حتی اگر او روی بلندترین سکوهای جهان بنشانند. بازنده بازنده است.
همیشه بازنده است. فکر بردن هم دیگر در سر ندارد. بازنده بازنده است چون بازنده است.
بازنده بازنده است. و این جمله را هزاران بار تکرار کن. بازنده بازنده است.
تا دیروز به نفرین اعتقادی نداشتم ولی بازنده نفرین شده است. بازنده تلسم شده است. بازنده مصلوب می شود. بازنده از همه ی زندگی های آرام ، معمولی دور می شود. بازنده پرسه می زند. بازنده بازنده است.
دستانم را رها کنید من بازنده ام. کفشم را بدهید می خواهم بروم و دستهای آلوده به من را بشویید، می روم
بازنده همیشه بازنده است
بازنده می رود. آرزو می کنم در همان هیاهو گم شود. بازنده روزی می میرد. روزی که هیچ کس او را بازنده خطاب نمی کند. مثل همه شما روزی می میرد. آرزو می کنم ایستاده بمیرد. برای تو هم همین آرزو را دارم
بازنده دوست ندارد کسی تحملش کند.
بازنده بازنده است حتی اگر بخواهد حال خودش و اطرافیانش را خوب کند. بازنده بازنده است.
زیاد فکرش را نکن بازنده بازنده است.
بازنده بازنده است حتی اگر اولین نفری باشد که رسیده است. چون همیشه اولین نفر برنده نیست. بازنده برای همیشه به فراموشی سپرده می شود. بازنده برای همیشه به لجن کشیده می شود. بازنده دست و پا نمی زند. بی خیال و آرام غرق می شود چون می داند بازنده است.
بازنده بازنده است چون برای همیشه راهش را اشتباه آمده و اشتباه می رود. بازنده همیشه اشتباه می کند.
بازنده درست همان لحظه که فکر می کند برای اولین بار برنده ای هرچند کوچک شده بزرگترین بازنده است. بدترین بازنده و بازیچه است. بازنده بازیچه است.
بازنده به باختن عادت کرده دیگر برای بردن هیچ تقلایی نمی کند. او دیگر مطمئن شده که می بازد.
بازنده همیشه بازنده است
آنها بازنده را تحمل می کنند. تحمل می کند.
ای همیشه برنده، بازنده همیشه بازنده است

یک مرد

2007-04-26T12:06:00.000-07:00

مردی کنار ساحل افتاده. آنجا در حال استراحت است. چقدر آرام خوابیده.. ولی نه، دارد دست و پا میزد. نزدیکتر برویم.. ببینیم دردش چیست؟ چرا کنار ساحل دراز کشیده؟ هر چه نزدیکتر می رویم او لبخندی تلخ تر را به استقبال ما می فرسد. خودش هم نمی داند باید خوشحال باشد یا نگران و ناراحت. میان جمع ما دنبال کسی می گردد.. منتظر کسی است. میان ما پیدایش نمی کند و یأس در چشمان موج می زند. همان نگرانی و لبخند همیشگی را هنوز در چهره دارد. همه ما می گوییم او آشناست. می گوییم جایی او را دیده ایم. چهره خاصی دارد. چهره اش را کافیست یکبار ببینی؛ تا آخر عمر فراموش نشدنی باقی خواهد ماند. صدایش هم همینطور صدایی بم و کمی خش دار که اصلا ملایم و لطیف نیست. به گمانم زیاد بدش نمی آید کمی صدایش را خش دار و خشن کند. مثل صدای مردی در میدان جنگ که سعی می کند صدای خسته اش را پنهان کند. چشمانش خیلی گود رفته اند و دور چشمانش سیاه و کبود است. موهای کوتاهی دارد، و گهگاهی که می خواهد نگاهش را از ما پنهان کند دستی به سرش می کشد یا روی لبانش را گاز می گیرد.
این مرد انگار هر لحظه در زمین فرو می رود. اینجایی که او افتاده ساحل نیست، باتلاق است.
جواب سوالات ما را نمی دهدفقط گاهی نگاهمان می کند. دوست ندارد کسی به چشمان بی فروغ شده اش نگاه کند. در چشمان کسی خیره نمی شود. سیاهی چشمانش مرا می ترساند.
او کمک می خواهد. اما نه از ما. غرورش هنوز پابرجاست. هنوز کمی از آن غرور له شده اش باقی مانده. مرا به یاد غمار بازان می اندازد. یاد غمار بازی که همه چیزش را باخته جز هوس یک غمار دیگر. مرا بیاد مردان مستی می اندازد که هیچ وقت در نوشیدن الکل حد و مرزی برای خود قائل نیستند. مرا بیاد غمار بازانی می اندازد که همیشه بالا حکم می کنند و ریسک کردن را دوست دارند، حتی اگر حماقت محض باشد. چیزی به من می گوید همیشه دستش از حکم خالی بوده ولی او هیچوقت جا نزده. او از باختن ابایی ندارد.
او باز هم کمک می خواهد. از غرور چشمانش می خوانم که دستانش را سوی کسی دراز نمی کند. منتظر مانده کسی دست او را بگیرد. کسی که واقعاً مثل هیچ کس نیست. کسی که قرار نیست نگاه مهربانی داشته باشد. شاید حتی او را نمی شناسد یا خوب نمی شناسد ولی منتظر اوست. آنقدر چشمانش خسته شده که دیگر هیچ کس را نمی شناسد. امید هر لحظه کمتر می شود. نا امید نه. کم امید.
سردی دستانش به گرما بدل شده. حرارت وجودش ساحل را فرا گرفته. در درونش فریادها می زند و زبانش فقط سکوت می کند.
.
.
چشمانش را آرام آرام می بندد. فرصت زیادی ندارد؛ منتظر می ماند...
امیدی هست؟

کجای این دایره ای

2007-04-25T11:04:00.000-07:00

می دانی شباهت ما آدم های دیگر در کجاست؟ شباهت آدم هایی که همه ی آنها این روزها می گویند: خسته شدم! از زندگی.. از آدما بدم می آد..

همه ما دور و برمان را با دقت نگاه می کنیم آنقدر بادقت که اگر زیاد خوب نبینیم عینک بر چهره می زنیم، عینکی که از این نزدیک تا تقریباً دوردست ها را نشان دهد. تا دیگران را خوب ببینیم. همه ما (بالاخص خودم) می خواهیم از نزدیکان تا آنهایی که کمترین رابطه ای با آنها داریم، آن طور رفتار کنند که ما می خواهیم. آن آدم خوبی باشند ما در ذهن خود تعریف کرده ایم. هر حرکتی خارج از تعریف ما نشانه بد بودن هر انسانی خواهد بود. انگار ترازوی دقیقی برای سنجش این مردمان داریم، به راحتی می سنجیم... فلانی: بد! م: خیلی خوب! ف: بی شعور! ع: بی شرف! ط: لاشی! ل: متشخص! ش: خز و خیل! ث: بد دهن! ر: دیوونه!

و تمام تصویر هایی که از این افراد در ذهن می سازیم، مطابق همان تعریف اولیه ما از خوب بودن آدم هاست.

می دانی چقدر در اشتباهم... این فلانی ها فقط جور دیگر فکر می کنند. جور دیگر زندگی می کنند. جور دیگر می اندیشند. هدف دیگری دارند. به نظر تو چند راه درست زندگی کردن در دنیا داریم؟؟؟ فقط یک را و آن همان راهی است تو می روی(یا من می روم)؟؟!!

نمی گویم فلانی ها اشتباه نمی کنند؛ حرف من این است .که عینکمان را برداریم به خودمان نگاهی بیاندازیم. واقعاً ما تا بحال اشتباه نکرده ایم ؟ تا بحال من؛ خودم کثیف نبوده ام. تا بحال کوچک نبوده ام. تا بحال از خودم بدم نیامده. تابحال سیگار را روی دستم خاموش نکرده ام. تابحال ....

باید بدانیم این هایی که دور و برمان هستند آدم هایی هستند حدوداً شبیه ما. با اشتباهاتی از جنس خود ما. همه ما ممکن است روزی چنین اشتباهاتی را مرتکب شویم.

به فکر باشیم. به فکر بیرون آمدن از چاه بدی ها. ابتدا خودمان را بیرون بکشیم؛ و سپس دستی بگیریم.

سخن امشب حافظ

2007-04-24T11:53:00.000-07:00

صلاح کار کجا و من خراب کجا...................... به بین تفاوت راه از کجاست تا بکجا
چه نسبت است بر ندی صلاح و تقوی را..........سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس ............. کجاست دیر مغان و شراب ناب جا
بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال............. خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد ............. چراغ مرده کجا و شمع آفتاب کجا
به بین بسیب زنخدان که چاه در راه است ........کجا همی روی ای دل بدین شتاب کجا
چو کحل بینش ما خاک آستان شماست...........کجا رویم بفرما از این جناب کجا

قرار و خواب ز حافظ ظمع مداری دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

تهوع

2007-04-23T06:57:00.000-07:00

دنیا را جور دیگر باید دید ، باید چشمانمان را بشوییم؟ نه! ربطی به چشم و گوش و حلق و بینی ندارد. کورها هم می بینند، بعضی شان خوب و بعضی شان بد. و همه بینایان نیز واقعاً بینا نیستند. کمی به اطراف دقت کن! واقعاً ببین در همین لحظه چقدر به اطرافت کم دقت بوده ای. ببین زیبایی پنجره خاک گرفته و غبار آلود اتاقت را. ببین درخت پیری که کنار خیابان با آرامش به خواب رفته. ببین صدای جیرجیرک کوچکی که رفتن تو را حس می کند می لرزد. می بینی؟؟

هر روز خودت را در آینه می بینی! زیاد به آینه فکر نکن به چیزی که نشان می دهد هم اطمینان نکن. تصویر آینه تصوٌر دیگران (غریبه ها) از توست. و چیزهایی است که غریبه ها از تو می دانند و می بینند. ولی پدرت برای دیدن تو نیازی به آینه ندارد، او تورا از دوردست ها می بیند. او وقتی چشمانش را بسته است می تواند تورا ببیند. وقتی چشمانش را باز می کند می تواند تورا ببیند.

به صداها توجه کردی...؟ به صداهایی که تابه حال نشنیده ای؟؟ گوش هایت زیادی سنگین شده ولی کمی سعی کن. ببین این صداها چقدر سازوار است. حتی صدایی که به خیال تو بد است نشانه ی خوب شدن اوضاع و احوال توست. واقعاً باور نمی کنی؟؟!!!ا

به خیالت غزل می گویم؟؟

خوب... صدای استفراغ.. راجع بهش صحبت کنیم؟

استفراغ اصلا چیست؟؟

بالا آوردن مواد غذائی به بیرون.
استفراغ خروج تحت فشار محتویات درون معده جانداران از راه دهان و گاه از راه بینی به بیرون است.

بهتر بگوییم: خروج محتویات درون جانداران از راه دهان. این محتویات درونی لزوماً جسم مادی نیست. می تواند تمام گندیده گی های روح باشد.یا خروج خیلی هر چیز که با درون (ذات) ما سازگار نیست.

کسی که استفراغ می کند حالش خوب است یا کسی که استفراغ نمی کند؟

خوب مسلماً به شرایط و محتویات درونی انسان وابسته است. ولی غالباً تهوع لازمه خوب شدن است. خصوصاً در شرایط کنونی.

خوب اگر استفراغ نکنیم چه می شود؟؟...مانند سیبی که می گندد کم کم از داخل از جایی که حتی نمی دانیم کجاست شروع به گندیدن می کنیم و وقتی به خود می آییم که دیگر چیزی از ما باقی نمانده.

راجع به تهوع یه چیزی تو یه وبلاگ دیدم که بد نیست بخونید. خودم فقط یکم دستکاریش کردم چون بعضی جاهاش به لازم داشت...

اولين مرحله از بازگشت به خويشتن "تهوع" است. تهوع نه به معني برگرداندن غذا كه يك احساس انزجار است كه در انتها به بالا آوردن ختم مي شود.اين حالت آن زمان رخ مي نمايد كه انسان به خويشتن خويش رجعت مي كند واز خود سوالاتي از قبيل "آيا زندگي ارزش زيستن را دارد؟" و يا "چرا آمده ام؟" را مطرح مي كند و در گردابي پوچ و بي جواب غرقه مي شود و حلت تهوع آغاز مي شود.حالت تهوع كه از يك نوع موسيقي خاص و يا احساس خاص مانند خنده ي بلند آغاز مي شود و به تهوع از هم نوع ختم مي شود.ديدن قشري از انسانها كه در يك زندگي پست غرقند و والاترين اهداف زندگي آنها را سكس ، ثروت و ... مي سازد بر اين احساس مي افزايد.انسانها بعد از مدتي كلنجار رفتن با اين حس متوجه مي شوند كه زندگي يك بازي بي قانون است و آنها در يك جنگل زندگي مي كنند كه تمام تعاريف و قانون هايش را بايد خود وضع كنند و هيچ خوبي و بدي واقعا بذات خوب يا بد نيستند. در ديدگاه آنها زندگيشان يك زندگي سطحي و مبتذل است كه انگار در فضايي بي جاذبه غوطه ورند و همه چيز نسبي است.در اين مرحله تهوع از خويشتن آغاز مي شود و تمام مسائلي كه روزي زيبا و دليلي براي زنده بودن بودند اكنون پوچ ،مضحك بنظر مي آيند. بسياري از عصيانگران در اين مرحله دست به خودكشي مي زنند و بعضي ديگر تمام دنياي خود را نابود مي كنند تا[دنیای دیگری از نو بسازند دنیایی که از پوچی بیزار است و فقط هدف اصلی زندگی که کمال خود و کمک به کمال دیگران است می اندیشد] ا

سيد سعيد حاجي

پس ... لبخندی پس از سختی تهوع لازم است! نه لبخندی ملیح، درست لبخند بزن این چه طرز لبخنده بچه؟

مرد سیخونکی

2007-04-21T08:38:00.000-07:00

قرار شد از اون عکس ها نزارم (کدوم عکسا؟ همون عکسا دیگه) پس<<< به این موضوع تاحالا دقت کردید که چرا بعضی ها از این وسایل استفاده می کنن تا شما اطراف فضای منزل یا محیط کارشون نشینید؟؟ چرا دور تا دور خونشون هم شده سیخ و سنجاق و شیشه شکسته می گذارن؟؟ و وقتی واقعاً به یک جای نشستن احتیاج داریم اونو از ما دریغ می کنن؟؟؟ اینارو ببینید:

روی هر چیزی سیخونک گذاشتن!!!واقعاً چرا؟؟؟؟

در حقیقت این کار عموم مردم یا حتی توده ای از مردم نیست.. کار یک نفره. بله فقط یک نفر.

این آدم هر جایی که می بینه مناسب نشستن یا استراحت کردنه.. (در واقع از دید او مناسب زندگی کردنه) تسخیر می کنه. یعنی می آد اونجاهارو سیخونک کار می ذاره تا کسی جز خودش نتونه از اون استفاده کنه...

میگید این آدم کیه آره؟؟؟؟

ایناهاش:

واقعاً اگه خیلی بیمزه بود فوش ندین... من از بچگی همینجوری بودم.

دلم

2007-04-19T14:09:00.000-07:00

دلم می گیرد… به چیزِ چیزِ چیز. یعنی به درک. یعنی اصلاً مهم نیست.
زیاد مهم نیست که برای من یا تو چه اتفاقی می افتد . زیاد مهم نیست که چرا عصبانی هستم. من زیاد مهم نیستم، هیچکس به تنهایی، ارزش خاصی ندارد. هیچ قوم و قبیله و اکیپی (حالم از این کلمه به هم می خوره) هم ذاتاً با ارزش نیست. اصلاً شک دارم از آن ابتدا دنیا زیبا بوده و آدمهای بد آن را تبدیل به چنین جهنمی کرده اند.(لزوماً این دنیا برای همه جهنم نیست) دقیقاً نمی دانم چه چیز می تواند مهم و با ارزش باشد. مسلماً چیزی که به آن ایمان داری و عاشقش هستی با ارزشه. ولی اگر ایمانت ضعیف شود… عاشقیت کمی کهنه شود… حال و هوایت عوض شود… خسته شوی… ماهیت آن چیز که عاشقش بودی تغییر کند... وقتی به عشق یا عشقت بی اعتماد می شوی... دیگر هیچ ایمان و اعتقاد و هیچ عشقی وجود خارجی و باطنی نخواهد داشت، در نتیجه چیزی مهمی در اطرافت نخواهی یافت. اصلاً همه چیز مزخرف می شود.
بعد از مدتی کم کم خوب می شوی. کمی راه زندگیت را عوض می کنی. به بیراهه می زنی. هدفت از زنده گی کردن تغییر می کند. فکر می کنی حس خوبی داری. فکر می کنی از زندگی لذت می بری. به خودت می گویی: «هی فلانی! زندگی شاید همین باشد. چقدر زندگی زیباست. بیا از زندگی لذت ببریم. بابا بیخیال» چند وقتی را به خوبی می گذرانی. از زندگی لذت می بری و همیشه لبخند می زنی. دیگر زیاد سیگار نمی کشی. کلی برو بیا پیدا می کنی. خلاصه ظاهراً مدتی را از زندگی لذت می بری و همه ی گذشته و آینده خود را به فراموشی می سپاری.

اتفاق کوچک یا بزرگی می افتند. آن اتفاق اصلاً مهم نیست. تو منتظر یک اتفاق بودی، تا همه چیز را تغییر دهی و فوران کنی. چون از این زندگی تکراری خسته شده ای. از این آدمهایی که خیلی خوب خیلی کارها را انجام می دهند. (کارهایی نچندان خوب)... به گذشته فکر می کنی. به فرصت هایی که از دست رفته اند یا از دست داده ای.
بغض می کنی. ولی حتی برای گریه کردن هم شاید دیر شده باشد. شاید هم نه! دقیقاً به زمان فوران درونی تو. به عمق غرق شدن در مرحله دوم یعنی همان لحظات بظاهر خوب زندگی. لحظاتی تقریباً پر ریخت و پاش و با کمی کثافت کاری.
در این زمان باید تصمیماتی بگیری. تصمیماتی که سرنوشت تو را رقم می زنند. سرنوشتت به این تصمیم گیری ها بستگی دارد. می توانی گذشته خود را جبران کنی و راه سخت را انتخاب کنی. که امیدوارم چنین باشد. یعنی خیلی بیشتر از چیزی که فکرش را می کنی تغییر کنی. اصلاً دیگر نباید کسی تو بشناسد چون خیلی تغییر می کنی. چون بزرگترین انقلاب درونی تو به حقیقت پیوسته.
حتی می توانی راه دوم را انتخاب کنی و به همان زندگی ظاهراً خوب و آرام و رویایی (ولی واقعاً لجن زار) خود ادامه دهی. و خود را آنچنان درش غرق کنی که هیچ وقت سر از آن بیرون نیاوری.
آخرش..
آخرش چه؟؟؟
آخر داستان چه می شود؟
اتفاق خاصی نمی افتد. میمیری. در آخر می میری. بیا باور کنیم اصلا خدایی نیست. بیا واقعاً باور کنیم هیچ وجود متافیزیکی حقیقت ندارد. اصلا بیا بگوییم جهان ساخته ذهن و تخیل بشری است. خوب؟ پس نگرانی زیادی برای مرگ وجود ندارد. ولی آن لحظه که موقع جان دادن می شود. لحظه ای که می فهمیم باید چشمانمان را به همه چیز ببندیم، اینجا ثانیه ای هم فرصت نداریم. در این ثانیه آخر می دانی چه می شود.
در یک لحظه زندگی تو.. از مقابل چشم و دل و ذهنت عبور می کنی. در آن لحظه یا لبخند تلخی می زنی یا یک لبخند واقعی. البته این لبخند لزوماً ظاهری نیست.
آن لحظه به تصمیمات مهم زندگی فکر می کنیم. به اشتباهات و درستکاری ها. در همان حین آنها را وزن می کنیم. کدام سنگین تر است؟ مطمئناً قدرت تشخیصش را داریم. فقط آرزوی می کنم آن لحظه یک لبخند واقعی زاده شود. لبخندی با شکوه تر از هر زندگی. با شکوه تر از هر مرگ. لبخندی روی مرز بودن و نبودن.

مستی و راستی؟

2007-04-18T14:06:00.000-07:00

Too Drunk
------

Too Drunk

------

انتهای مستی کجاست؟

وقتی به چیزی که می پرستیدم بدبین می شوم

2007-04-16T13:00:00.000-07:00

وقتی به تمام چیزهایی که دوست داشتم و دارم بد بین میشوم، نه! وقتی به چیزی که به آن ایمان داشتم بدبین میشوم! به همه چیز شک می کنم...

به وجود

به بودن

به تفاوت بودن و نبودن

به تفاوتها شک میکنم، همه چیز یکسان میشود. همه چیز بی ارزش می شود.

وقتی به تو فقط لحظه ای ... شک می کنم

کمی ماتریالیسم از نوع بدش

2007-04-15T12:43:00.000-07:00

زیاد به چیزهای خوب فکر نکنیم

خوب بودن و بد بودن زیاد مهم و جدی نیست. به هیچ چیز بیش از اندازه معمولش اعتماد و اعتقاد نداشته باشیم. می توانیم زیاد حرف بزنیم، ولی بهتر است این کار را نکنیم چون خودمان را لو می دهیم. راجع به خدا می پرسی؟ خدا را زیاد کاری نداشته باش! موقع خوشی که به درد ما نمی خورد، فقط وقتی داشتیم می مردیم، یا وقتی مریض شدیم، دل درد گرفتیم، پایمان پیچ خورد، پدرمان داشت میمرد، موقع گریه کردن، وقتی بی پول می شویم، موقع امتحانات... خدا فقط اینجور موقع ها بدرد می خورد. پس ببند بزار یه گوشه هروقت لازم شد ورش دار.

آره همون آدم معمولی که گفتم باشم بسه، مگه می خوام چیکار کنم؟ با کسی هم کاری ندارم که ناراحته، نگرانه، یا اعصابش خورده... فقط با آدمای خوشحال دروغگو می گردم. خیلی خوب بلدم خالی ببندم، به جون مادرم یه جوری خالی میبندم که تا هفت جد و آبادشم نفهمه کجاشو خالی بستم. عرق نمی خورم، همون مشروبی که تو میگی. سیگارمم هیچ وقت خاموش نمیکنم، همینجوری می ندازمش زمین. حوصله کتابم ندارم ولی بعضی وقتا بزور میخونم، چون واسه خالی بندی خوبه. دیگه خیلی کارایه دیگم می کنم که حوصله ندارم بگم.. قرار شد یه کمکایی بکنی ولی نکردی، خوب تو که ادعات میشه منو دوست داری کاری واسم نکردی، حالا من که از خودم خوشم نمی یاد واسه خودم کاری کنم؟ بقیشو بعداً می گم...

چیزی نخوان که نمی فهمی

2007-04-07T15:05:00.000-07:00

این روزها هیچ شعری و هیچ شاعری را نمی فهمم. آنها هم مرا...
خودم می نویسم
آنطور که کسی نفهمد
خودم هم نمیدانم
چیزی باید بنویسم
می نویسم
هیچ کس نمی فهمد
چیزی نمیفهمیم
اصلا شعور نداریم
دستانم دست راستم
دست چپم
جدا شده
دلم
از
این طرف کج شده
روحم کمی سوراخ سوراخ شده
سرم درد نمی کند، دیگر هیچ وقت درد نمی گیرد
فقط گاهی گیج می رود
وقتی زیاد فکر می کنم
وقتی می خوابم
خوبم
راحتم
بیشتر دوست دارم بخوابم
تا اینکه زندگی کنم
کسی چیزی نمی فهمد
از من
حتی تو هم نمی فهمی
هیچ کس نمی فهمد
تو هم نمی فهمی
نمی خواهی بفهمی
می روم
می ایستم
می افتم
کمی کج می شود
به دیوار می چسبم
فقط حرف می زنم
فقط حرف های مفت
حرف هایی که کسی نمی فهمد
حرف زدن هم فراموش کرده ای؟
دیروز
امروز و فردا و هر روز
مسخره نیست، فقط زود تمام می شود.
خیلی زودتر از آنکه وقت کنم تورا ببینم
فقط بین دو نوبت خواب وقت میکنم به تو فکر کنم
دیگر وقتی برای تو ندارم
دیگر چیزی برای تو ندارم
هیچ
جز کمی فکر
کمی فکر مزخرف
دیروز و فردا و امروز هم مزخف بود
شاید بروم
تا راحت شوی
از این مزخرفات
پس منتظرم
تا تو بگویی که بروم
زیاد هم منتظر نمی مانم
شاید زودتر بروم
اصلا هیچی
راحت نیستم
اصلا راحت نیستم
یک مرد
نامرد نیست
چند نفر هستیم
که اینطوریم
الَخ .........

و گاهی یک مرد باید هدیه ای بدهد

یک مرد غرورش را هدیه می دهد؟